Vervoerders worden regelmatig geconfronteerd met onbetaalde facturen, terwijl afzenders in bepaalde gevallen aansprakelijk kunnen worden gesteld voor de betaling van de vrachtkosten van een vervoerder met wie zij geen contract hebben gesloten.

In Frankrijk maakt de zogenaamde ‘loi Gayssot’, vastgelegd in artikel L132-8 van het Franse Wetboek van Koophandel, het de vervoerder mogelijk om een dergelijke directe vordering in te stellen tegen de afzender of de geadresseerde, zelfs als er geen direct contract met hen is gesloten. Het hoofddoel van deze wetgeving is ervoor te zorgen dat de partij die het transport daadwerkelijk uitvoert, naar behoren wordt betaald voor haar diensten.

In de praktijk heeft dit instrument een aanzienlijke impact op de aansprakelijkheidsverhoudingen tussen de verschillende actoren in de transportketen, met name wanneer tussenpersonen zoals commissionairs of expediteurs betrokken zijn. Door de toepassing van deze wetgeving kan de betaling van de vrachtfactuur zelfs bij insolventie van de daadwerkelijke klant, bijvoorbeeld wanneer die klant een commissionair is, nog steeds succesvol worden verkregen.

In dit kader worden de afzender en de geadresseerde door de wet beschouwd als garantstellers voor de betaling van de transportprijs. Dit betekent dat zij, indien van toepassing, verplicht kunnen zijn te betalen, zelfs als zij al een tussenpersoon hebben betaald die vervolgens in gebreke blijft, al dan niet als gevolg van insolventie. Deze bepaling is van dwingend recht en kan daarom niet worden afgeweken. Een belangrijk punt om op te merken is dat alleen de daadwerkelijke vervoerder zich op deze bepaling kan beroepen. Tussenpersonen of vervoerders die het transport zelf hebben uitbesteed, kunnen deze directe vordering niet instellen.

Aangezien de Loi Gayssot deel uitmaakt van het Franse nationale recht, zal deze vervoerder-vriendelijke bepaling uiteraard alleen van toepassing zijn wanneer het Franse recht van toepassing is. Dit zal het geval zijn in de volgende situaties:

- De partijen hebben uitdrukkelijk gekozen voor het Franse recht, bijvoorbeeld in een contract of toepasselijke algemene voorwaarden;

- De goederen worden vervoerd door een Franse vervoerder en de plaats van levering bevindt zich in Frankrijk;

- De goederen worden vervoerd door een Franse vervoerder en de hoofdvestiging of operationele vestiging van de afzender bevindt zich in Frankrijk;

- De goederen worden geleverd in Frankrijk, terwijl zowel de hoofdvestiging van de daadwerkelijke vervoerder als de plaats waar de goederen zijn overgenomen zich in verschillende landen bevinden, bijvoorbeeld transport van Nederland naar Frankrijk door een Belgische vervoerder.

In deze gevallen kan de daadwerkelijke vervoerder dus een directe vordering instellen tegen de afzender of de geadresseerde. Hierbij moet ook worden opgemerkt dat het Spaanse recht een vergelijkbare garantie ten gunste van de vervoerder kent.

Mocht u hierover vragen hebben, aarzel dan niet om contact met ons op te nemen.

‍